Na "toegankelijk" en "zorgvuldig" hebben we nu "moedeloos"

Zaterdagochtend vroeg ruzie gemaakt met de vloeren man. We hadden een dringend verschil van mening over de gemaakte afspraken. Niet dat het heeeeeel erg veel impact heeft, het gaat namelijk over de vloer onder de keuken. Maar toch, voor de gevoelsbeleving van de vrouw die deze hele verbouwing in gang geschopt heeft vanwege geluidsisolatie is dat stukje vloer net zo belangrijk als alle andere stukjes vloer.
Vond de vloerenman onzin. Nog nooit van gehoord. Nog nooit zo gedaan. En nog nooit zo gezien. "jammer dat het zo moet aflopen" was zijn commentaar toen hij de deur achter zich dichttrok.

Vanochtend werd de spanning regelrechte stress toen ik de verhuizer belde. We stonden voor vandaag op de rol rond 14 uur. Ik had dus de middag vrij genomen. Maar omdat de wasmachine op het andere adres opgehaald en verhuisd zou worden belde ik even voor de zekerheid even over hoe laat ik waar moest zijn. Was het de bedoeling dat ik om 10 uur al thuis was voor de verhuizing!

Ik snap heel goed waarom, ik wil zelf ook voetbal kijken, maar het was maar goed dat ik al om 07.00 uur op mijn werk was, anders had ik mijn bureau aan kunnen tikken en weer omdraaien.

Maar goed, ze zijn weg, in twee uurtjes was het weer gepiept. En nu.....word ik een beetje moedeloos als ik om me heen kijk. Wat hebben wij veel troep!

Laatste loden

Of zoals ik laatst iemand zag schrijven 'de laatste lootjes'...

Tijd voor 'de man aan het roer' om eens te bloggen.

Zaterdagochtend, we maken samen de balans op van de afgelopen weken. De vloer zit erin, alles is geverfd en de water- en electriciteitverbindingen zijn aangelegd. Je weet nu gewoonweg niet meer hoe het er 3 maanden geleden uit zag. Wat went dat snel.

Hoewel de totale verbouwingsperiode gedetailleerd gepland was, zien we met nog 1 week voor de overhuisdatum (vrijdag 2 juli) te gaan, dat er nog het nodige moet gebeuren. De shortlist bestaat uit: plinten verven, verhuisdozen uitpakken, kasten en bedden in elkaar sleutelen en plaatsen, deuren inkorten, keukenwerkblad maken en gootsteenopening inzagen, electriciteit, water en afwatering aansluiten, En, hoe tricky, in de juiste volgorde. Lekker puzzelen vandaag en morgen dus.

Inmiddels zijn we grote fan van markplaats.nl geworden: vandaag reizen we af richting Almelo voor wat wordt genoemd: de meest stille vaatwasser die er is. En bij de onderbuurman van de snackbar moeten we de geleverde afzuiginstallatie ophalen.

Na 2 juli zullen we ook moeten gaan werken aan alle zaken die op de longlist staan. We zijn blij dat we dit hebben opgeschreven want het zijn veelal verbeteringen die er nooit meer van komen. Wat te denken van die oude lelijke deuren waar we 10 jaar naar hebben gekeken!

Hoe dan ook: de laatste loodjes wegen zwaar, maar het resultaat is ernaar!

Alle mensen die hebben bijgedragen aan dit resultaat willen we heel hartelijk bedanken want dit was zonder jullie fysieke maar ook moral support niet zo vloeiend verlopen.

En Nien, jij bent weer fantastisch!! Dikke kus

Ze voelen zich hier thuis

Tja, twee luie stoelen. Chocopasta, filmpje op de televisie. De jongens vinden het hier heel prima. Ze zijn helemaal gewend, net nu we weer bijna terugverhuizen. Auke staat overigens te juichen bij het idee dat we bijna teruggaan. Rafael moet het nog even aanzien. "we gaan niet naar het nieuwe huis he?" vraagt ie dan. En dan bedoelt ie dus ons oude verbouwde huis.

Opluchting

De vloer wordt gelegd. JW maakte gisteravond fotoos en oooh wat vond ik die donker. Lelijk misschien zelfs. Duur grapje als je een lelijke vloer koopt voor duizenden euro´s. Maar vanochtend ben ik zelf langs geweest, om de katten even eten te geven. Wat een opluchting. Gelukkig vind ik de vloer in het echt wel mooi, en er komt nog een laag witte olie overheen, dus nog een tikje lichter. De zucht van opluchting is drie straten verder te horen....

Meer blauw op straat

Gisteren de eerste en hopelijk laatste verbouwings-tranen. Om iets heel onbenulligs; een bekeuring.

We stonden te verven en ineens zag ik dat het al vijf over half zes was. De creche! Ik racete naar buiten om Rafael op tijd op te halen. Vergat dat ik de sleutel van de bovenbuurvrouw nog in mijn zak had. Belde vanuit de auto snel naar JW en Auke dat ze even op me moesten wachten, zodat we alle deuren konden afsluiten. Ik stond toch voor een stoplicht, kon wel even tussendoor.

Motoragent.
Zo'n hele rustige, grijze, wijze man in een fluoriserend geel pak. Bijzondere tegenstelling overigens. Bon voor het bellen. Die hij ook nog eens rustig, op zijn gemak, weloverwogen, zonder haast, tot in detail ging uitschrijven. "wat is uw adres mevrouw Bakker?".

Thuis Rafael de trap op gejaagd. Zelf met vier tassen er achteraan gestruikeld. JW al thuis dus telefoontje ook nog eens he-le-maal voor niets. Stik-chagrijnig. GVD, ren ik me een slag in de rondte, probeer ik aan alles te denken en voor iedereen te zorgen. En wat krijg ik? een boete die waarschijnlijk torenhoog is.

Nou en toen liep er ineens zout water uit mijn ogen.

Wat een troep

En zo wordt de troep afgevoerd.

Oh ja, de vloer is ook alvast neergelegd.

Denk niet dat we voorlopen op schema, de vloer komt een paar dagen "wennen". Wij ook trouwens! Als je hem weer ziet denk je echt "heb ik dat uitgekozen?". Het gaat namelijk om de donkere stukjes die u op de foto ziet. De lichte latten zijn onderkanten.
Op hoop van zegen dan maar. We kunnen hem niet meer ruilen.